Στις 5 Σεπτεμβρίου 1977, ένα διαστημόπλοιο βάρους 721 κιλών εκτοξεύτηκε από την Ακτή Canaveral. Δεν είχε πλήρωμα, δεν είχε επιστροφή και ο αρχικός σχεδιασμός του ήταν να διαρκέσει 5 χρόνια. Σχεδόν 50 χρόνια αργότερα, το Voyager 1 της NASA είναι το πιο μακρινό ανθρώπινο κατασκεύασμα που έχει φτάσει ποτέ στον διαστρικό χώρο — ο απόλυτος πρεσβευτής της ανθρώπινης εξερεύνησης.
📖 Διαβάστε περισσότερα: Axiom Space: Ο Πρώτος Ιδιωτικός Διαστημικός Σταθμός
Τρέχουσα Θέση (2024): Το Voyager 1 βρίσκεται πάνω από 24 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη (~164 Αστρονομικές Μονάδες). Ένα σήμα που κινείται με ταχύτητα φωτός χρειάζεται περίπου 22+ ώρες για να φτάσει εκεί και άλλες 22+ ώρες για να επιστρέψει — σχεδόν 2 ημέρες για κάθε διάλογο.
📖 Διαβάστε περισσότερα: Αρχαίο Χάσμα Βράχων 800 Εκατ. Ετών: Τεκτονική, Όχι Παγετώνες
Το «Μεγάλο Ταξίδι» στους Εξωτερικούς Πλανήτες
Το Voyager 1 εκμεταλλεύτηκε μία σπάνια ευθυγράμμιση πλανητών που επαναλαμβάνεται κάθε 176 χρόνια — το λεγόμενο «Grand Tour». Πέρασε κοντά από τον Δία το 1979 (φωτογραφώντας τους Γαλιλαϊκούς δορυφόρους για πρώτη φορά), τον Κρόνο το 1980 (αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες στα δακτύλιά του και ανακαλύπτοντας τμήματα του φεγγαριού Τιτάνα). Μετά άλλαξε πορεία προς τα πάνω, εκτός του επιπέδου της εκλειπτικής, και συνέχισε εκτός Ηλιακού Συστήματος.
Το Διαστρικό Διάστημα: Διασχίζοντας την Ηλιόπαυση
Στις 25 Αυγούστου 2012, το Voyager 1 διέσχισε την ηλιόπαυση (heliopause) — το σύνορο όπου ο ηλιακός άνεμος σταματά και αρχίζει το διαστρικό μέσο. Αυτό επιβεβαιώθηκε από μετρήσεις πυκνότητας πλάσματος που άλλαξαν απότομα, καθώς και από τη φύση του μαγνητικού πεδίου. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα βρισκόταν στο διαστρικό διάστημα.
Voyager 2: Ο Μοναδικός Επισκέπτης Ουράνου και Ποσειδώνα
Το αδελφό σκάφος Voyager 2 (εκτοξεύτηκε 2 εβδομάδες νωρίτερα, στις 20 Αυγούστου 1977) ακολούθησε διαφορετική πορεία και είναι το μοναδικό διαστημόπλοιο που επισκέφτηκε και τους τέσσερις εξωτερικούς πλανήτες: Δία (1979), Κρόνο (1981), Ουρανό (1986), Ποσειδώνα (1989). Οι εικόνες των φεγγαριών του Ποσειδώνα — ιδιαίτερα της Τρίτωνος, με τους κρυογενικούς γκέιζερ αζώτου — ήταν ανατρεπτικές.
Ενέργεια από Πλουτώνιο
Και τα δύο Voyager τροφοδοτούνται από Ραδιοϊσοτοπικές Γεννήτριες Ηλεκτρισμού (RTG), χρησιμοποιώντας τη ραδιενεργό αποσύνθεση πλουτωνίου-238. Το 1977, κάθε γεννήτρια παρήγαγε ~470 W. Σήμερα, λόγω ραδιενεργής αποσύνθεσης, παράγει ~250 W — αρκετά, έστω οριακά, για τα τελευταία επιστημονικά όργανα. Η NASA υπολογίζει ότι γύρω στο 2025-2030 οι γεννήτριες θα σταματήσουν να τροφοδοτούν εξοπλισμό.
«Κοιτάξτε αυτό το μικρό σημείο. Εδώ. Αυτό είναι το σπίτι. Αυτές είμαστε εμείς. Κάθε άνθρωπος που υπήρξε ποτέ, είναι πάνω σε αυτόν εδώ τον κόκκο σκόνης που αιωρείται σε μία ηλιακή ακτίνα.»
— Carl Sagan, για τη φωτογραφία «Pale Blue Dot» (Voyager 1, 14.02.1990)Το Pale Blue Dot
Στις 14 Φεβρουαρίου 1990, ύστερα από εντολές του Carl Sagan, το Voyager 1 στράφηκε προς τη Γη για να φωτογραφήσει το Ηλιακό Σύστημα. Η εικόνα «Pale Blue Dot» δείχνει τη Γη ως ένα σχεδόν αόρατο, ανεπαίσθητο σημείο — μεγέθους μικρότερου από ένα pixel — σε μια φωτεινή λωρίδα ηλιακού φωτός. Η εικόνα έγινε ίσως η πιο εμβληματική στην ιστορία της εξερεύνησης του διαστήματος.
- NASA Voyager – Voyager Mission Status and Updates
- Gurnett et al. – In Situ Observations of Interstellar Plasma with Voyager 1 (Science, 2013)
- Sagan, C. – Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space
- NASA – Voyager Grand Tour
