Στις 31 Μαρτίου 1922, γείτονες ανησύχησαν γιατί κανείς δεν είχε δει τους Gruber εδώ και μέρες. Η αλληλογραφία στοιβαζόταν. Τα ζώα βελαζαν από πείνα. Την 1η Απριλίου, οι πλανόδιοι πωλητές καφέ Hans και Eduard Schirovsky χτύπησαν πόρτες και παράθυρα χωρίς απάντηση. Στις 4 Απριλίου, ο μηχανικός Albert Hofner περίμενε μια ώρα μόνος του στην αυλή. Αργότερα εκείνο το απόγευμα, ο Lorenz Schlittenbauer μαζί με τους γείτονες Michael Pöll και Jakob Sigl μπήκαν στη φάρμα Hinterkaifeck — ένα απομονωμένο αγρόκτημα 70 χιλιόμετρα βόρεια του Μονάχου. Αυτό που βρήκαν τους στοίχειωσε για πάντα: 6 πτώματα στοιβαγμένα, σκοτωμένα με αξίνα. Και αδιάψευστα στοιχεία ότι ο δολοφόνος είχε μείνει στο σπίτι μέρες μετά τις δολοφονίες, τρώγοντας το φαγητό τους και ταΐζοντας τα ζώα τους.
📖 Διαβάστε περισσότερα: Η οικογένεια που εξαφανίστηκε ενώ το σπίτι έμεινε άθικτο
6 Θύματα · 1922 Έτος εγκλήματος · 100+ Ύποπτοι εξετάστηκαν · 102 Χρόνια ανεξιχνίαστη
Η φάρμα Hinterkaifeck χτίστηκε γύρω στο 1863, σε μια απομονωμένη τοποθεσία ανάμεσα στα χωριά Waidhofen και Gröbern στη Βαυαρία. Το όνομά της σημαίνει κυριολεκτικά «πίσω από το Kaifeck» — ένα μικρό χωριό περίπου ένα μίλι νοτιότερα. Η φάρμα ήταν περικυκλωμένη από πυκνό δάσος, κρυμμένη από τα μάτια του κόσμου. Ο Andreas Gruber, γεννημένος στις 9 Νοεμβρίου 1858 στο Grainstetten, παντρεύτηκε τη Cäzilia Sanhüter το 1886. Η Cäzilia, ήδη 37 ετών τότε, είχε τρία παιδιά από τον πρώτο της γάμο με τον Josef Asam.
Η κόρη τους Viktoria γεννήθηκε το 1887. Παντρεύτηκε τον Karl Gabriel στις 11 Μαρτίου 1914. Λίγους μήνες αργότερα, ο Karl κλήθηκε στον στρατό λόγω του Α" Παγκοσμίου Πολέμου. Σκοτώθηκε στη Μάχη του Αρράς στις 12 Δεκεμβρίου 1914 — τουλάχιστον αυτό ανέφεραν οι επίσημες αναφορές. Το σώμα του όμως δεν βρέθηκε ποτέ.
Το 1915, ο Andreas και η Viktoria καταδικάστηκαν για αιμομιξία. Ο Andreas πήρε ένα χρόνο φυλάκιση, η Viktoria έναν μήνα. Η σχέση δεν σταμάτησε. Το 1919, ο Lorenz Schlittenbauer — γείτονας και εραστής της Viktoria — κατήγγειλε τον Andreas, αφού η Viktoria παραδέχτηκε ότι ο νεογέννητος γιος της Josef ήταν παιδί του πατέρα της. Ο Schlittenbauer απέσυρε αρχικά την καταγγελία, μετά την επαναέφερε στο δικαστήριο, αλλά η δίκη δεν οδήγησε σε καταδίκη. Τελικά, ο Schlittenbauer δέχτηκε να υιοθετήσει τον μικρό Josef.
Μέρες πριν τις δολοφονίες, η υπηρέτρια Kreszenz Rieger είχε ήδη παραιτηθεί — έξι μήνες νωρίτερα, για την ακρίβεια. Έλεγε ότι άκουγε παράξενους θορύβους στη σοφίτα και πίστευε ότι η φάρμα ήταν στοιχειωμένη. Την αντικατέστησε η Maria Baumgartner, 44 ετών. Η αδερφή της τη συνόδεψε μέχρι τη φάρμα και έφυγε σύντομα μετά — ήταν πιθανότατα το τελευταίο άτομο που είδε την οικογένεια ζωντανή. Η Maria δούλεψε στο Hinterkaifeck μία μόνο μέρα πριν δολοφονηθεί.
Τον Μάρτιο του 1922, ο Andreas ανακάλυψε μια εφημερίδα από το Μόναχο στο κτήμα του — μια εφημερίδα που κανείς στην περιοχή δεν ήταν συνδρομητής. Νόμισε αρχικά ότι ο ταχυδρόμος είχε χάσει κάτι, αλλά δεν ήταν έτσι. Κάποιος ξένος είχε φέρει εκείνη την εφημερίδα.
Λίγες μέρες πριν τις δολοφονίες, ο Andreas βρήκε πατημασιές στο φρέσκο χιόνι. Οδηγούσαν από το δάσος προς μια πόρτα με σπασμένη κλειδαριά που οδηγούσε στο μηχανοστάσιο — αλλά δεν υπήρχαν ίχνη επιστροφής. Κάποιος είχε μπει στο κτήμα και δεν είχε φύγει. Το ίδιο βράδυ, η οικογένεια άκουσε βήματα στη σοφίτα. Ο Andreas ψαξε αλλά δεν βρήκε κανέναν. Παρ' όλα αυτά, αρνήθηκε τις προσφορές βοήθειας από γείτονες και δεν ενημέρωσε ποτέ την αστυνομία.
Σύμφωνα με μία σχολική φίλη της μικρής Cäzilia, η Viktoria είχε δραπετεύσει από τη φάρμα τη νύχτα πριν τις δολοφονίες μετά από βίαιο καυγά με τον πατέρα της — και βρέθηκε ώρες αργότερα στο δάσος. Η θεωρία που επικράτησε: ο δολοφόνος κρυβόταν στη σοφίτα για μέρες, παρακολουθώντας τις κινήσεις της οικογένειας.
Αργά το βράδυ της Παρασκευής 31ης Μαρτίου, η Viktoria, η 7χρονη κόρη της Cäzilia και οι γονείς της δελεάστηκαν προς τον αχυρώνα μέσω του στάβλου. Εκεί τους περίμενε ο δολοφόνος. Ο Andreas ήταν πρώτος. Χτυπήθηκε στο κεφάλι με μια Reuthaue — μια βαριά αξίνα που χρησιμοποιούσαν οι αγρότες της Βαυαρίας. Μετά η σύζυγός του Cäzilia. Μετά η Viktoria. Και τελευταία η μικρή Cäzilia.
Τα τέσσερα πτώματα στοιβάχτηκαν στον αχυρώνα. Η μικρή Cäzilia όμως δεν πέθανε αμέσως. Οι ιατροδικαστές βρήκαν ότι είχε μαδήσει τα μαλλιά της σε τούφες — σημάδι ότι παρέμεινε ζωντανή για ώρες μετά τον τραυματισμό, ξαπλωμένη πάνω στα άχυρα δίπλα στα πτώματα της οικογένειάς της.
Στη συνέχεια, ο δράστης μπήκε στο σπίτι. Σκότωσε τη Maria Baumgartner στο κρεβάτι της — πιθανότατα κοιμόταν ακόμα. Τελευταίος ήταν ο μικρός Josef, μόλις 2 ετών, στην κούνια του. Το ίδιο όπλο χρησιμοποιήθηκε και για τα δύο θύματα μέσα στο σπίτι.
Η Reuthaue βρέθηκε αργότερα κρυμμένη στη σοφίτα του αχυρώνα, καλυμμένη με αποξηραμένο αίμα. Ένα σουγιάς βρέθηκε επίσης χωμένο στα άχυρα — δεν αναγνωρίστηκε ποτέ σε ποιον ανήκε.
Μετά τις δολοφονίες, ο δράστης δεν εγκατέλειψε τη φάρμα. Παρέμεινε εκεί τουλάχιστον 3-4 ημέρες. Τάισε τα ζώα. Έκοψε κρέας από το κελάρι. Κατανάλωσε όλο το ψωμί της κουζίνας. Άναψε φωτιά στο τζάκι.
Στις 3 τα ξημερώματα της 1ης Απριλίου — τη νύχτα των δολοφονιών — ένας αγρότης ονόματι Simon Reißländer, επιστρέφοντας στο σπίτι του κοντά στο Brunnen, είδε δύο μυστηριώδεις φιγούρες στην άκρη του δάσους κοντά στο Hinterkaifeck. Όταν οι ξένοι τον αντιλήφθηκαν, γύρισαν ώστε να μη φανούν τα πρόσωπά τους.
Την επόμενη νύχτα, ένας τεχνίτης ονόματι Michael Plöckl πέρασε δίπλα από τη φάρμα. Είδε καπνό — κάποιος ζέσταινε τον φούρνο. Ένας αγνώριστος ένοικος τον τύφλωσε με ένα φανάρι. Ο Plöckl παρατήρησε ότι ο καπνός είχε μια αποκρουστική μυρωδιά. Η αναφορά του δεν διερευνήθηκε ποτέ — κανείς δεν εξέτασε τι είχε καεί μέσα στον φούρνο.
Χρήματα δεν λείπανε. Ο Andreas είχε σημαντικά μετρητά κρυμμένα στο σπίτι — παρέμειναν ανέπαφα. Ο δολοφόνος δεν ήρθε για κλοπή.
Η φάρμα ανακαλύφθηκε στις 4 Απριλίου — 4 ημέρες μετά τις δολοφονίες. Ο Schlittenbauer έστειλε πρώτα τον 16χρονο γιο του Johann και τον 9χρονο θετό γιο του Josef Dick. Δεν βρήκαν κανέναν. Ο ίδιος πήγε αργότερα με τους Pöll και Sigl. Βρήκαν τέσσερα πτώματα στον αχυρώνα και δύο μέσα στο σπίτι.
Μια ερευνητική ομάδα από το Μόναχο, υπό τον επιθεωρητή Georg Reingruber, ανέλαβε την υπόθεση. Όμως η σκηνή του εγκλήματος είχε ήδη μολυνθεί: περίεργοι είχαν μετακινήσει τα σώματα, αγγίξει πιθανά αποδεικτικά στοιχεία — κάποιοι είχαν μαγειρέψει ακόμα και στην κουζίνα. Στις 5 Απριλίου, ο ιατροδικαστής Johann Baptist Aumüller διενήργησε νεκροψίες στον αχυρώνα. Τα κρανία αφαιρέθηκαν και στάλθηκαν στο Μόναχο για εξέταση.
Ο Lorenz Schlittenbauer ήταν ο πρώτος ύποπτος. Όταν βρήκαν τα σώματα στον αχυρώνα, αυτός ξεκλείδωσε αμέσως την μπροστινή πόρτα του σπιτιού χωρίς πρόβλημα — ενώ ένα κλειδί είχε εξαφανιστεί μέρες πριν τις δολοφονίες. Μπήκε στο σπίτι μόνος. Γιατί δεν φοβήθηκε ότι ο δολοφόνος ήταν ακόμα μέσα; Το 1925, τον εντόπισαν να επισκέπτεται τα ερείπια του κατεδαφισμένου Hinterkaifeck. Δήλωσε ότι ο δολοφόνος δεν μπόρεσε να θάψει τα θύματα λόγω παγωμένου εδάφους — μια πληροφορία που μόνο ο δράστης θα γνώριζε. Πέθανε το 1941 χωρίς να κατηγορηθεί ποτέ, κερδίζοντας πολλές υποθέσεις δυσφήμισης εναντίον όσων τον αποκαλούσαν «δολοφόνο του Hinterkaifeck».
Ο Karl Gabriel, ο «νεκρός» σύζυγος της Viktoria, δεν αποκλείστηκε ποτέ εντελώς. Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ στη Μάχη του Αρράς. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αιχμάλωτοι πολέμου από την περιοχή Schrobenhausen ισχυρίστηκαν ότι ένας γερμανόφωνος Σοβιετικός αξιωματικός αυτοπαρουσιάστηκε ως ο δολοφόνος του Hinterkaifeck. Η θεωρία ότι αυτός ήταν ο Gabriel, που είχε μεταναστεύσει στη Σοβιετική Ένωση, δεν πιστοποιήθηκε ποτέ.
Οι αδελφοί Gump — Adolf και Anton — ήταν μέλη του ακροδεξιού παραστρατιωτικού Freikorps Oberland. Ο Adolf ήταν ύποπτος ήδη από τις 9 Απριλίου 1922 και φέρεται να είχε συμμετάσχει στη δολοφονία 9 αγροτών στην Άνω Σιλεσία το 1921. Η αδελφή τους Kreszentia Mayer, στο κρεβάτι του θανάτου της, δήλωσε ότι τα αδέλφια της ήταν οι δολοφόνοι. Ο Anton κρατήθηκε, αλλά αφέθηκε ελεύθερος και η υπόθεση εναντίον του εγκαταλείφθηκε το 1954.
Η υπόθεση επισήμως έκλεισε το 1955. Οι τελευταίες ανακρίσεις πραγματοποιήθηκαν το 1986 από τον Αρχιεπιθεωρητή Konrad Müller-Thumann πριν τη συνταξιοδότησή του.
Η φάρμα Hinterkaifeck κατεδαφίστηκε το 1923, λιγότερο από ένα χρόνο μετά τις δολοφονίες. Κατά την κατεδάφιση αποκαλύφθηκαν νέα στοιχεία — η ματωμένη Reuthaue κρυμμένη στη σοφίτα και ένας σουγιάς χωμένος στα άχυρα. Στη θέση της φάρμας τοποθετήθηκε ένα μικρό μνημείο, γνωστό ως Hinterkaifeck Andachtsstätte.
Τα κρανία των θυμάτων, που είχαν αφαιρεθεί για ιατροδικαστική εξέταση, χάθηκαν κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Χωρίς αυτά, η σύγχρονη ανάλυση DNA είναι αδύνατη. Το 2007, 15 σπουδαστές της Αστυνομικής Ακαδημίας Fürstenfeldbruck εξέτασαν εκ νέου την υπόθεση με σύγχρονες τεχνικές. Η τελική τους αναφορά επιβεβαίωσε τη σχολαστικότητα της αρχικής έρευνας, αλλά επέκρινε την απουσία δακτυλοσκοπίας — μια τεχνική που υπήρχε ήδη εκείνη την εποχή. Όλοι οι συγγραφείς της αναφοράς συμφώνησαν ανεξάρτητα στον κύριο ύποπτο της υπόθεσης — αλλά το όνομά του δεν δημοσιοποιήθηκε, από σεβασμό στους απογόνους του.
Η υπόθεση ενέπνευσε δεκάδες έργα. Η Andrea Maria Schenkel δημοσίευσε το μυθιστόρημα «Tannöd» (2006), μια λογοτεχνική εκδοχή των γεγονότων. Πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα, μεταφράστηκε σε 20 γλώσσες και γυρίστηκε ταινία το 2009. Η σειρά του Amazon «Lore» αφιέρωσε ολόκληρο επεισόδιο στην υπόθεση το 2018.
Η Hinterkaifeck μας στοιχειώνει επειδή συνδυάζει τα πάντα: μια απομονωμένη φάρμα περικυκλωμένη από δάσος, μια οικογένεια με σκοτεινά μυστικά αιμομιξίας, ένα δολοφόνο που παρακολουθούσε κρυμμένος στη σοφίτα για μέρες, και μια αστυνομία που δεν κατάφερε ποτέ να τον εντοπίσει.
Πάνω από έναν αιώνα μετά, η αλήθεια παραμένει θαμμένη — σαν τα πτώματα στον αχυρώνα εκείνης της βαυαρικής φάρμας. Ίσως κάποτε υπήρξε μια ομολογία, ένα γράμμα, μια σημείωση σε κάποιο συρτάρι. Αλλά μέχρι σήμερα, η φάρμα Hinterkaifeck κρατάει τα μυστικά της.
