Η αληθινή ιστορία του Tarrare: ο πιο αδηφάγος άνθρωπος στην ιστορία

Υπάρχουν άνθρωποι που η ιατρική δεν μπόρεσε ποτέ να εξηγήσει. Ο Tarrare ήταν ένας από αυτούς — και ίσως ο πιο τρομακτικός. Γεννημένος γύρω στο 1772 στη γαλλική ύπαιθρο, αυτός ο ισχνός, αδύνατος νεαρός είχε μια ικανότητα που ξεπερνούσε κάθε λογική: μπορούσε να καταβροχθίσει τα πάντα. Ολόκληρα καλάθια με μήλα. Ζωντανές γάτες. Φίδια και σαύρες. Ένα ολόκληρο χέλι χωρίς να μασήσει. Ο στρατός προσπάθησε να τον χρησιμοποιήσει ως κατάσκοπο. Οι γιατροί τον μελέτησαν σαν φαινόμενο. Και στο τέλος, η αυτοψία του αποκάλυψε ένα σώμα που έμοιαζε να ανήκει σε πλάσμα από άλλο κόσμο.

📖 Διαβάστε περισσότερα: Πτήση MH370: αεροπλάνο εξαφανίστηκε με 239 επιβάτες

Ο Tarrare γεννήθηκε γύρω στο 1772 κοντά στη Λυών της Γαλλίας. Το πραγματικό του όνομα δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα — το «Tarrare» ήταν πιθανότατα ένα παρατσούκλι που του δόθηκε αργότερα, ίσως παραφθορά μιας γαλλικής έκφρασης για κάποιον που τρώει βίαια. Από πολύ μικρή ηλικία, η οικογένειά του κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο μικρός Tarrare έτρωγε ασταμάτητα. Όχι σαν ένα πεινασμένο παιδί — σαν ένα παιδί που η πείνα του δεν είχε πάτο.

Οι γονείς του ήταν αγρότες με περιορισμένα μέσα. Ακόμα κι αν δούλευαν ολόκληρη τη μέρα, δεν μπορούσαν να παράγουν αρκετά τρόφιμα για να τον χορτάσουν. Ήδη στην εφηβεία του, ο Tarrare κατανάλωνε ποσότητες φαγητού ίσες με το βάρος του μέσα σε μία ημέρα. Δεν ήταν θέμα απληστίας ή χαρακτήρα — ήταν μια κατάσταση πέρα από κάθε έλεγχο. Κάποια στιγμή, οι γονείς του αναγκάστηκαν να τον διώξουν από το σπίτι γιατί δεν μπορούσαν πια να τον ταΐσουν. Βρέθηκε μόνος σε ηλικία που σήμερα θα θεωρούσαμε παιδική.

Αφού εκδιώχθηκε από το σπίτι του, ο Tarrare ενώθηκε με μια ομάδα πλανοδίων θαυματοποιών, τσαρλατάνους και πωλητές «φαρμάκων» που περιόδευαν στη γαλλική ύπαιθρο. Εκεί βρήκε τον τρόπο να μετατρέψει την κατάρα του σε επάγγελμα. Η ικανότητά του να καταβροχθίζει τεράστιες ποσότητες γινόταν θέαμα: στεκόταν σε πλατείες και αγορές, και μπροστά σε ένα κοινό που κοίταζε με μείγμα αηδίας και γοητείας, κατάπινε καλάθια γεμάτα μήλα, ωμό κρέας, πέτρες, ακόμα και φελλούς.

Η εμφάνισή του ήταν ανησυχητική. Παρότι ήταν νέος, τα μαλλιά του ήταν αραιά και λεπτά. Το δέρμα του κρεμόταν σαν σάκος — αν σήκωνε τα χέρια, μπορούσες να δεις πτυχές δέρματος γύρω από την κοιλιά του αρκετά μεγάλες ώστε να τυλίξει κανείς μια ποδιά. Τα μάγουλά του ήταν ρυτιδωμένα και χαλαρά, και μπορούσε να χωρέσει μέσα τους τεράστιες ποσότητες τροφής πριν καταπιεί. Το σώμα του ήταν πάντα πυρετικά ζεστό στην αφή — σαν να καιγόταν εσωτερικά. Και η μυρωδιά του ήταν αβάσταχτη, ακόμα κι αν μόλις είχε κάνει μπάνιο.

Όταν ξέσπασαν οι Γαλλικοί Επαναστατικοί Πόλεμοι το 1792, ο Tarrare κατατάχθηκε στον γαλλικό στρατό. Αλλά η στρατιωτική μερίδα — που ήταν ήδη πενιχρή — δεν αρκούσε ούτε για αρχή. Ο Tarrare κατανάλωνε τη δική του μερίδα και στη συνέχεια τρώει τις μερίδες τεσσάρων στρατιωτών. Αναγκαζόταν να ψάχνει στους σκουπιδοτενεκέδες, στις αποχετεύσεις, στα υπόλοιπα του στρατοπέδου. Έτρωγε ό,τι έβρισκε: σάπια τρόφιμα, απορρίμματα, λείψανα ζώων.

Σύντομα κατέρρευσε από εξάντληση και μεταφέρθηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Soultz. Εκεί οι γιατροί αντί να τον αντιμετωπίσουν ως ασθενή, εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ με τις ικανότητές του που άρχισαν να πειραματίζονται. Του έδιναν τεράστιες ποσότητες τροφής — δύο τεράστιες πίτες κρέατος, τέσσερα λίτρα γάλα, δεκάδες αυγά — και τα κατάπινε όλα χωρίς δυσκολία. Η κοιλιά του φούσκωνε σαν μπαλόνι και σε λίγες ώρες ξαναγινόταν επίπεδη.

Στο νοσοκομείο, οι γιατροί — κυρίως ο χειρουργός Δρ. Pierre-François Percy, ο κυριότερος χρονικογράφος της ζωής του Tarrare — αποφάσισαν να δοκιμάσουν τα όρια. Του έδωσαν μια ζωντανή γάτα. Ο Tarrare την άρπαξε, της άνοιξε την κοιλιά με τα δόντια, ήπιε το αίμα της, και στη συνέχεια κατάπιε τα πάντα εκτός από τα κόκαλα και τη γούνα, τα οποία ξέρασε αργότερα. Του δόθηκαν φίδια — τα κατάπιε ολόκληρα. Σαύρες — το ίδιο. Ένα ολόκληρο χέλι χωρίστηκε σε δύο κομμάτια αλλά εξαφανίστηκε από το στόμα του σε δευτερόλεπτα, χωρίς να μασηθεί.

📖 Διαβάστε περισσότερα: Theranos: η εταιρεία δισεκατομμυρίων που δεν υπήρχε

Η σιαγόνα του Tarrare μπορούσε να ανοίξει σε μη φυσιολογικό βαθμό. Ο Δρ. Percy περιέγραφε πως μπορούσε να βάλει δώδεκα αυγά ταυτόχρονα στο στόμα του. Ο οισοφάγος του ήταν τόσο διευρυμένος ώστε, αν κοιτούσες μέσα στο στόμα του, μπορούσες να δεις σχεδόν κατευθείαν μέσα στο στομάχι. Ήταν σαν ένα τούνελ χωρίς πάτο. Τα χείλη του δεν έκλειναν σωστά γύρω από τα δόντια, και η αναπνοή του ήταν τόσο δυσάρεστη που κανένας γιατρός δεν μπορούσε να σταθεί κοντά του για πολύ ώρα.

Ο στρατηγός Alexandre de Beauharnais — σύζυγος της μετέπειτα αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας — είχε μια ιδέα. Αν ο Tarrare μπορούσε να καταπιεί τα πάντα, γιατί να μην καταπίνει μυστικά μηνύματα; Η πρότασή του ήταν απλή: ο Tarrare θα κατάπινε ένα κλειστό κουτί με ένα έγγραφο μέσα, θα περνούσε τις εχθρικές γραμμές ως απλός αγρότης, και θα παρέδιδε το μήνυμα αφού το «ανακτούσε» φυσικά στην άλλη πλευρά.

Για να δοκιμαστεί η ιδέα, του δόθηκε να καταπιεί ένα ξύλινο κουτί με ένα τυλιγμένο χαρτί μέσα. Δύο μέρες αργότερα, το κουτί ανακτήθηκε ανέπαφο. Το πείραμα θεωρήθηκε επιτυχές, και ο Tarrare στάλθηκε σε μια πραγματική αποστολή πίσω από τις πρωσικές γραμμές. Αλλά η πραγματικότητα ήταν λιγότερο ρομαντική: ο Tarrare δεν μιλούσε γερμανικά, η εμφάνισή του προκαλούσε υποψίες, και συμπεριφερόταν παράξενα. Συνελήφθη σχεδόν αμέσως.

Οι Πρώσοι τον ξυλοκόπησαν βάναυσα, τον αλυσόδεσαν σε ένα τοίχο, και ετοιμάστηκαν να τον εκτελέσουν. Αλλά τελικά τον απελευθέρωσαν — πιθανότατα επειδή δεν είχε πρόθεση κατασκοπείας παρά μόνο ένα κομμάτι χαρτί χωρίς ιδιαίτερη αξία. Ο Tarrare επέστρεψε στις γαλλικές γραμμές τρομοκρατημένος και εξαντλημένος. Ικέτευσε τους γιατρούς να τον θεραπεύσουν — ήθελε επιτέλους να σταματήσει να πεινά.

Ο Δρ. Percy ανέλαβε να προσπαθήσει να θεραπεύσει τον Tarrare. Του χορήγησε τεράστιες δόσεις λαυδάνου (οπιούχο), ξίδι, μαλακά αυγά, καπνίσματα. Τίποτα δεν λειτούργησε. Η πείνα παρέμενε αδυσώπητη. Ο Tarrare δραπέτευε νύχτα από τον θάλαμό του και τριγυρνούσε στα σοκάκια γύρω από το νοσοκομείο ψάχνοντας σε σκουπίδια. Πιάστηκε να πίνει αίμα από κουβάδες αφαίμαξης. Βρέθηκε να τρώει πτώματα στο νεκροτομείο του νοσοκομείου. Δεν υπήρχε ηθικό φίλτρο — μόνο πείνα.

Η κατάσταση κορυφώθηκε όταν ένα βρέφος δεκατεσσάρων μηνών εξαφανίστηκε από τον θάλαμο. Κανένας δεν μπόρεσε να αποδείξει τι συνέβη, αλλά ο Tarrare ήταν ο πρωταρχικός ύποπτος. Δεν υπήρξαν ποτέ αδιάσειστα στοιχεία, αλλά η υπόθεση δεν αρχειοθετήθηκε. Ο Δρ. Percy και το προσωπικό αποφάσισαν ότι ο Tarrare ήταν πλέον πολύ επικίνδυνος. Τον απέβαλαν από το νοσοκομείο.

Τέσσερα χρόνια μετά την εκδίωξή του, ο Tarrare εμφανίστηκε ξανά σε ένα νοσοκομείο στο Versailles. Ήταν αδύνατος, εξαντλημένος, και έπασχε από σοβαρή φυματίωση. Ζήτησε από τον Δρ. Percy να τον θεραπεύσει. Αλλά η κατάστασή του ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Ο Tarrare πέθανε λίγους μήνες αργότερα, σε ηλικία περίπου 26 ετών.

Πριν πεθάνει, υπέφερε από συνεχή, αδιάκοπη διάρροια η οποία — σύμφωνα με τις αναφορές — ήταν «πέρα από κάθε δυσανεξία» σε δυσοσμία. Το σώμα του αναδύονταν ατμούς. Κανένας δεν μπορούσε να παραμείνει στον ίδιο θάλαμο μαζί του. Η ζωή του τερματίστηκε σε απόλυτη μοναξιά — κανένας φίλος, κανένας συγγενής, μόνο η αφόρητη πείνα που τον συνόδευε από τη γέννηση.

📖 Διαβάστε περισσότερα: Dashrath Manjhi: έσκαψε βουνό μόνος του 22 χρόνια

Η αυτοψία του Tarrare πραγματοποιήθηκε από τον Δρ. Tessier στο Versailles, παρουσία του Δρ. Percy. Αυτό που βρήκαν ήταν πέρα από κάθε ιατρική εμπειρία. Ο οισοφάγος ήταν τόσο διευρυμένος ώστε μπορούσες να κοιτάξεις μέσα από το στόμα και να δεις κατευθείαν στο στομάχι — σχεδόν σαν τούνελ. Το στομάχι ήταν τεράστιο, καλύπτοντας μεγάλο μέρος της κοιλιακής κοιλότητας. Το συκώτι ήταν ασυνήθιστα μεγάλο και σε προχωρημένη σήψη.

Το σώμα ήταν «σάπιο εκ των έσω» — τα εσωτερικά όργανα ήταν πλημμυρισμένα με πύον. Τα έντερα ήταν διογκωμένα και γεμάτα αέρια. Κανένας χειρουργός δεν μπορούσε να ανεχτεί τη δυσοσμία αρκετά ώρα για να ολοκληρώσει μια πλήρη εξέταση. Η αυτοψία διεκόπη πρόωρα λόγω της αβάσταχτης κατάστασης του πτώματος.

Η σύγχρονη ιατρική έχει προσπαθήσει να εξηγήσει την περίπτωση του Tarrare χωρίς να έχει καταλήξει σε μία οριστική απάντηση. Η πιο διαδεδομένη θεωρία αφορά βλάβη στην αμυγδαλή του εγκεφάλου — το τμήμα που ελέγχει τη συναισθηματική ανταπόκριση στο φαγητό και τα σήματα κορεσμού. Αν η αμυγδαλή είχε υποστεί ζημιά, ο Tarrare δεν θα ένιωθε ποτέ χορτασμένος, ανεξάρτητα από την ποσότητα τροφής.

Μια δεύτερη θεωρία εστιάζει στον υπερθυρεοειδισμό — μια κατάσταση όπου ο θυρεοειδής αδένας παράγει υπερβολική ποσότητα ορμονών, αυξάνοντας τον μεταβολισμό σε ακραίο βαθμό. Αυτό θα εξηγούσε τη μόνιμη ζέστη του σώματός του, τον υπερβολικό ιδρώτα, τον γρήγορο ρυθμό πέψης, και την αδυναμία του να αποθηκεύσει λίπος. Ο υπερθυρεοειδισμός όμως δεν εξηγεί τη φυσική ικανότητα κατάποσης τεράστιων αντικειμένων.

Κάποιοι ερευνητές έχουν προτείνει πολυφαγία λόγω βλάβης στον υποθάλαμο, ή ακόμα και ένα εξαιρετικά σπάνιο σύνδρομο που συνδυάζει πολυφαγία με σωματική παραμόρφωση του πεπτικού συστήματος. Η αλήθεια είναι ότι κανένα μεμονωμένο σύνδρομο δεν εξηγεί πλήρως όλα τα συμπτώματα: τη μη φυσιολογική σιαγόνα, τον τεράστιο οισοφάγο, τα υπερμεγέθη όργανα, την αδυσώπητη πείνα, και τα ορατά κύματα κίνησης στο εσωτερικό της κοιλιάς.

Ο Tarrare δεν ήταν τέρας. Ήταν ένας άνθρωπος παγιδευμένος σε ένα σώμα που δεν ακολουθούσε τους κανόνες της βιολογίας. Δεν επέλεξε ποτέ να καταβροχθίζει τα πάντα — η πείνα του ήταν βιολογική, ανεξέλεγκτη, αδυσώπητη. Από παιδί εκδιώχθηκε, ως ενήλικας εκμεταλλεύτηκε, ως στρατιώτης χρησιμοποιήθηκε, και τελικά πέθανε μόνος, σαπίζοντας εκ των έσω.

Η ιστορία του Tarrare είναι μια υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη βιολογία κρύβει μυστήρια που δεν έχουμε ακόμα αποκρυπτογραφήσει. Κάπου ανάμεσα στην ιατρική και τον θρύλο, ανάμεσα στη φρίκη και τη συμπόνια, υπάρχει η μνήμη ενός ανθρώπου που δεν χόρτασε ποτέ — και κανένας δεν ξέρει ακόμα γιατί.